شهرسازی
ما هر ماه یک شهربه اندازه نیویورک میسازیم؛ و این برای آب و هوای ما نگرانکننده است.
هر انسان به خانه، مدرسه و محل کار نیاز دارد. به همین دلیل، جهان برای پاسخ به تقاضای روزافزون مسکن، هر ماه تقریباً به اندازه کل شهر نیویورک ساختمان جدید میسازد. این ساختوساز برای تأمین مسکن و زیرساخت ضروری است، اما مقدار زیادی گاز گلخانهای نیز تولید میکند.
یکی از مهمترین مشکلات جهان ، «کربن نهفته» است؛ یعنی انتشار گازهای گلخانهای ناشی از استخراج مواد اولیه، تولید مصالح و ساخت ساختمان. برای مثال، تولید سیمان بهتنهایی حدود ۸ درصد از انتشار جهانی دیاکسیدکربن را به خود اختصاص میدهد.
-مطالعه ای موردی در استرالیا
پژوهشگران ساختمانهای اداری استرالیا را بررسی کردند. در حال حاضر حدود ۱۷۰ میلیون مترمربع فضای اداری در این کشور وجود دارد و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۴۹، ۱۰۰ میلیون مترمربع دیگر ساخته شود. برآوردها نشان میدهد ساختمانهای اداری استرالیا بین سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۴۹ حدود ۱۳۸ میلیون تن گاز گلخانهای منتشر خواهند کرد؛ مقداری معادل انتشار سالانه حدود ۳۶ نیروگاه زغالسنگ. نکته جالب این است که در سال ۲۰۲۴، ۸۵ درصد انتشار ساختمانها مربوط به استفاده روزمره از آنها، مانند گرمایش، سرمایش و روشنایی، بود. اما با حرکت استرالیا به سمت انرژیهای تجدیدپذیر، این رقم تا سال ۲۰۴۹ به حدود ۱۵ درصد کاهش مییابد.
در مقابل، کربن نهفته ساختمانها همچنان بالا باقی میماند؛ زیرا تولید بسیاری از مصالح ساختمانی هنوز به سوختهای فسیلی و فرایندهای پرکربن وابسته است.
-حال راهحل چیست؟
پژوهشگران معتقدند تنها کمکردن مصرف انرژی کافی نیست. باید میزان ساختوساز جدید را نیز کاهش دهیم و تا حد امکان از ساختمانهای موجود استفاده کنیم.
مهمترین راهکارها عبارتاند از:
-بازسازی ساختمانهای قدیمی به جای تخریب و ساخت دوباره
-استفاده مجدد از سازه و مصالح موجود
-ساخت ساختمانهای کوچکتر و کم تر
-استفاده از مصالح کمکربن
-وضع قوانین برای محدود کردن کربن نهفته ساختمانها
نمونه موفق آن برج Quay Quarter در سیدنی است. این ساختمان قدیمی به جای تخریب، توسعه یافت و بازسازی شد و حدود دو سوم سازه اصلی آن دوباره مورد استفاده قرار گرفت. این کار ضمن افزایش فضای اداری، حدود ۸ هزار تن کربن نهفته را کاهش داد.
نتیجه
پژوهشگران هشدار میدهند که در دهه آینده، کربن نهفته میتواند از انتشار ناشی از مصرف انرژی فرا تر رود و به مهمترین منبع انتشار ساختمانها تبدیل شود. بنابراین برای مقابله با تغییرات اقلیمی، نباید فقط ساختمان های کممصرفتر بسازیم؛ بلکه باید کم تر تخریب کنیم، بیش تر بازسازی کنیم و تا جای ممکن از ساختمانهای موجود استفاده کنیم.
پیام اصلی مقاله این است:
برای ساختن آیندهای پایدار، مسئله فقط این نیست که «چگونه باید ساختمان های سبزتر بسازیم؟» بلکه باید بپرسیم که «آیا واقعاً لازم است ساختمان جدیدی بسازیم؟»