جنبش مردمی سوسک در هند
یک جنبش اعتراضی جدید جوانان هند که ابتدا بهصورت طنز در فضای آنلاین آغاز شد، اکنون در حال برگزاری یک تحصن مداوم در دهلی نو است و خواستار استعفای وزیر آموزش هند شده است.
حزب مردم سوسک در اواخر ماه مه توسط آبهیجیت دیپکه فارغالتحصیل دانشگاه بوستون، راهاندازی شد. این اقدام در واکنش به اظهارنظرهای منتسب به سوریا کانت (Surya Kant)، رئیس دیوان عالی هند، صورت گرفت؛ اظهارنظرهایی که گفته میشد در آنها جوانان بی کار هند با «سوسکها» مقایسه شده بودند. کانت بعداً این موضوع را روشن کرد و گفت سخنانش به اشتباه نقل شده و منظور او چنین چیزی نبوده است. دیپکه با راهاندازی یک حزب سیاسی طنزآمیز، از همه «سوسکها» خواست که متحد شوند. این اقدام به برگزاری اعتراضهای خیابانی در شهرهایی از جمله دهلی، پونه، جیپور و بنگلورو انجامید.
حزب مردم سوسک از خشم و نارضایتی فزاینده مردم هند نسبت به مجموعهای از مشکلات مربوط به آزمونهای آموزشی متاثر بود؛ از جمله مشکلات مربوط به آزمون پایان دوره متوسطه که هزاران نفر را تحت تأثیر قرار داده و حتی با مواردی از خودکشی نیز مرتبط دانسته شده است. اما این جنبش همچنین توانسته است خشم نسل جوانی از فارغالتحصیلان را نیز بازتاب دهد؛ نسلی که همه کارهایی را که از آنها انتظار میرفت انجام دادهاند، اما هم چنان نمیتوانند شغلی پیدا کنند که با آرزوها و تواناییهایشان متناسب باشد. در واقع بحران اشتغال در هند به محرک شکلگیری این جنبش اعتراضی جدید جوانان تبدیل شده است.
روزا آبراهام، نویسنده اصلی گزارش «وضعیت اشتغال در هند، که گزارشی سالانه درباره وضعیت بازار کار و مسائل مرتبط با نیروی کار در این کشور است، میگوید مقایسه جوانان با سوسکها «بهعنوان توهینی به نسلی تلقی شد که احساس میکند نهادها، دولت و بخش خصوصی همگی آنها را ناامید کرده و در حق
شان کوتاهی کردهاند.»
در سال ۲۰۲۳، در هند حدود ۶۳ میلیون فارغالتحصیل در گروه سنی ۲۰ تا ۲۹ سال وجود داشت که حدود ۱۱ میلیون نفر از آنها بی کار بودند. آبراهام میگوید نبودِ واکنش جدی سیاسی به بحران اشتغال باعث شده است که «نوعی نارضایتی پنهان و انباشته، که همیشه در پسزمینه وجود داشته، اکنون از طریق جنبشهایی مانند حزب مردم سوسک (CJP) راهی برای بروز و تخلیه پیدا کند.»
بیانیه حزب مردم سوسک می گوید:
ما اینجا نیستیم که یک خیریه دولتی دیگر راه بیندازیم، تعطیلات را در داووس با فیش حقوقی مالیات دهندگان بگذرانیم، یا فساد را به عنوان «هزینههای استراتژیک» تغییر نام دهیم. ما اینجا هستیم تا – با صدای بلند، مکرراً، کتبی – بپرسیم که پول کجا رفته است.