مصاحبه با جیمز هانسن، دانشمند ناسا، چه اندازه باید از انتشار کربن کاست؟

آن چه ذیلا می خوانید بخشی کوتاه و منتخب و ساده شده از مصاحبه جف گودل عضو سردبیری مجله رولینگ استون با جیمز هانسن دانشمند معروف ناسا ست، کسی که اولین بار تئوری گرم شدن کره زمین را مطرح کرد.

James Hansen & his family

جیمز هانسن و خانواده

هانسن: من کم تر مصاحبه می کنم زیرا مصاحبه به زمان نیاز دارد و در عین حال من هم شفاها خوب نمی توانم منویات خود را به صورت روشن بیان کنم. اما خوب مهارت شما مرا وادار کرد .

آقای هانسن چه حجمی از کربن را ما باید از جو زمین به طریقی بیرون بکشیم که بتوانیم تا پایان قرن حاضر غلظت گاز کربنیک جو را به ۳۵۰ قسمت در میلیون کاهش دهیم؟ و چرا باید غلظت کربن جو به ۳۵۰ قسمت در میلیون کاهش یابد؟
هانسن: این ۳۵۰ قسمت در میلیون رقمی تقریبی است و کم ترین هدفی است که ما باید به دست بیاوریم تا بتوانیم به درجه حرارت دوران هولوسن برگردیم. همان طور که می دانید دوران هولوسن دورانی است که از ۱۱۷۰۰ سال پیش آغاز شد و در خلال آن آب و هوای کره زمین به طور نسبی با ثبات بود و کشاورزی و تمدن های بشری مانند تمدن سومر و سایر تمدن های میان رودان همه در این دوره رشد کرد. عده ای ممکن است بگویند خب این که کار بسیار دشواری است، بهتر است بگذاریم کره زمین همان طور به گرم شدن خود ادامه دهد. اما این حرف بدین معناست که قبول کنیم که خط ساحلی اقیانوس ها به طور مداومی پیش تر بیاید و در نهایت تمام شهرهای ساحلی را نابود کند. این که این اتفاق چه وقت رخ خواهد داد مطلبی است که معین نیست و قابل بحث است و این یکی از مشکلات ذاتی مسائل غیر خطی است، اما هر اتفاق جدیدی که رخ می دهد و شواهد جدیدی که پیوسته پیش می آید مرتبا این زمان را به زمانی پیش تر از آن چه متخصصان پیش بینی می کردند پیش می راند. به خاطر داشته باشید که شهر های ساحلی بیش از نیمی از شهر های بزرگ جهان را شامل می شوند. یعنی بسیار از شهرهایی که شما آنها را دوست دارید و تاریخ بزرگی دارند. مثل نیویورک، واشنگتن، بمبِی و غیره. توجه کنید که چه مصیبت اقتصادی و انسانی عظیمی پیش خواهد آمد وقتی که صدها میلیون انسان پناه جو شوند.

خب برگردیم به آن رقم و حجم کربنی که باید کاسته شود.
هانسن: ما در مقاله ای که در سال ۲۰۱۳ منتشر کردیم، نشان دادیم که برای این که تا سال ۲۱۰۰ میلادی به رقم ۳۵۰ قسمت در میلیون برگردیم می باید از همان سال شروع کنیم و سالانه ۶ درصد از میزان انتشار کربن ( نسبت به سال قبل از آن ) بکاهیم تا در مجموع ۱۰۰ گیگا تن کربن را از جو خارج کنیم. ۱۰۰ گیگا تن یعنی ۱۰۰ میلیارد تن و تقریبا به اندازه میزان خالص انتشار تاریخی ناشی از جنگل زدایی است . به عبارت دیگر در طول تاریخ این مقدار کربن ( بطور خالص) در اثر نابودی جنگل های جهان وارد جو زمین شده و چون طول عمر آن زیاد است همان جا مانده است. در نتیجه این حجم تقریبا مقداری است که ما می توانیم امیدوار باشیم که از طریق اصلاح الگوهای کشاورزی و جنگل داری از جو زمین خارج کنیم.
آیا این کاهش حاصل شد؟
هانسن: خیر، کاهش انتشار از سال ۲۰۱۳ شروع نشد. نرخ رشد انتشار کربن که در دو دهه قبل از آن ۳ درصد در سال بود در فاصله سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ میلادی به طور متوسط به ۰٫۶ درصد در سال کاهش پیدا کرد. یعنی رشد از ۳ به ۰٫۶ درصد رسید اما بالاخره رشد کرد و کاهش نیافت. به علت زمانی که طول می کشد تا تغییری در سیاست ایجاد شود و زیر بناهای انرژی تغییر کند، ما در آخرین مقاله خودمان که اکنون در حال نوشتن آن هستیم فرض کردیم که انتشار جهانی کربن در چهار سال آینده هم چندان تغییری نخواهد کرد یعنی تا سال ۲۰۲۰ وضع به همین منوال خواهد بود.

جیمز هانسن، دانشمند ناسا

دانشمند ناسا

حال اگر فرض کنیم که میزان انتشار کربن از سال ۲۰۲۱ به بعد هر سال نسبت به سال قبل ، شش درصد کاهش یابد و این کاهش سالانه ادامه یابد، میزان کربنی که لازم است از جو خارج کنیم تا در سال ۲۱۰۰ به عدد ۳۵۰ قسمت در میلیون برسیم مقدار ۱۵۰ گیگا تن کربن خواهد بود. لذا نتیجه نهایی آن است که هشت سال تاخیری که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۰ میلادی انجام شد و در آن انتشار کربن هم چنان در سطحی بالا ادامه یافت، سبب می شود که میزان کربنی که باید از جو خارج شود تا به همان نتیجه برسیم از ۱۰۰ گیگا بایت به ۱۵۰ گیگا بایت افزایش یابد و این رقمی است که می توان به خاطر سپرد. آیا امکان دارد ۱۵۰ گیگا بایت کربن را در زیست سپهر(بیوسفر) و در خاک جذب کرد؟
در اینجا من میخواهم اشاره کنم که هشت سال تاخیری که ایجاد شد کار ما را بسیار دشوارتر کرد و اندازه کربنی را که باید از جو زمین خارج کرد از ۱۰۰ گیگا تن به ۱۵۰ گیگا تن افزایش داد. به علاوه اجازه بدهید تا بگویم کاهش سالانه شش درصدی از میزان انتشار گاز کربنیک تا چه حد واقع گرایانه و تا چه حد غیر واقع گرایانه است. برخی می گویند که این کار عملی نیست و بعد از آن طرف می گویند ما باید برنامه ای داشته باشیم که میزان انتشار را تا سال ۲۰۵۰ میلادی ۸۰ درصد کاهش دهیم . من برای آن ها خبری دارم. کاهش ۸۰ درصدی انتشار کربن تا سال ۲۰۵۰ میلادی یعنی کاهش سالانه پنج درصد زیرا فرض آن است که کاهش به صورت تصاعدی خواهد بود یعنی درصد کاهش مربوط می شود به کاهش آن میزان از انتشار که از سال قبل باقی می ماند. البته در این روش ابتدا کار آسان تر است زیرا منطقی است که شما میوه هایی را که پایین تر است اول می چینید چون چیدن آنها راحت تر است و سپس هر چه پیش می روید دشوارتر می شود.
طریقه دیگر کاهش ۸۰ درصد از میزان انتشار عبارت است از کاهش خطی انتشار بنابراین در این روش ۸۰ را ماباید تقسیم بر ۳۰ کنیم و رقم ۲٫۷ درصد کاهش سالانه به دست می آید . یعنی از سال ۲۰۲۰ میلادی به بعد باید میزان انتشار سالانه ۲٫۷ درصد کاهش یابد.
در این حالت کاهش نسبت به میزان انتشار سال ۲۰۲۰ است نه نسبت به میزان انتشار سال قبل از آن. حقیقت ممکن است چیزی بین این دو حالت خطی و تصاعدی باشد. بعضی حقایق به نفع حالت تصاعدی است و از جمله این واقعیت که بعضی از انتشارات بسیار زیاد مقاوم هستند و به سختی می توان آنها را کاهش داد. اما اگر مالیات بر کربن به تدریج افزایش یابد ممکن است که روش خطی روش بهتری برای رسیدن به هدف باشد.
آن چه مهم است آن است که دست یابی به ۸۰ درصد کاهش تا سال ۲۰۵۰ با نرخ کاهشی معین قابل تصور است. اما این امر اتفاق نمی افتد مگر آن که دنیا سر عقل بیاید و خطر را ظرف چند سال آینده احساس کند و قبول کند که ما می بایست برای نفت و گاز و زغال سنگ مالیاتی در نظر بگیریم که در معادن محل استخراج و در بنادر ورودی اخذ شود و در نتیجه به سبب آن قیمت سوخت های فسیلی صادقانه تر تعیین شود یعنی هزینه های اجتماعی آن ها به قیمت اضافه شود. این روش باعث می شود که اقتصاد ها کارا تر شوند و بهره وری بالاتری داشته باشند و موجب رشد اقتصادی می شود.

این نوشته در همه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های دیگر
89 هکتار برق خورشیدی در فرانسه
لستر براون، بنیانگذار موسسه پژوهش های زیست محیطی ورلد واچ