سال ۲۰۱۶ گرم ترین سال کره زمین ؟ مقاله ای از جیمز هانسن دانشمند ناسا،

**اکنون که سال ۲۰۱۷ رو به پایان است بد نیست به این موضوع توجه کنیم که سال ۲۰۱۶ گرم ترین سال ثبت شده تاریخ زندگانی بشر بوده و باید منتظر باشیم تا اطلاعات و داده های مربوط به سال ۲۰۱۷ نیز جمع آوری شود تا در یابیم آیا در این مسیر خطر ناک باز هم یک گام به پیش برداشته ایم یا خیر. مصیبت کم آبی و خشکسالی از یک طرف و سیل و توفان و آتش سوزی جنگل ها از سویی دیگر تا حد زیادی به همین موضوع بستگی دارد و اینها همه عواملی ست که بر سرنوشت ما تاثیر می گذارد. نباید آن قدر در جزییات زندگی غرق شویم که کلیات را نبینیم. نباید مسایل جهانی را نبینیم و به ارتباط آن با آن چه در محیط زیست ایران رخ می دهد بی توجه باشیم و تنها به مصایب محلی خود فکر کنیم، چنان که نباید مسایل خودمان، از جمله سوء مدیریت، را به کناری نهیم و تنها به مسایل جهانی بپردازیم. نباید بر تاثیر قاطع گرمایش کره زمین بر سرنوشت خود کم بها بدهیم چنان که نباید به قدرت مخرب بوروکراسی در فلج کردن همه برنامه های توسعه بی توجه باشیم. جیمز هانسن، دانشمند ناسا که سال ها رییس موسسه مطالعات فضایی گودارد در ناسا بوده و اولین دانشمندی بود که فرضیه گرم شدن کره زمین را در سال ۱۹۸۸ مطرح و در مقابل کنگره آمریکا از آن دفاع کرد، وضعیت گرمای کره زمین را در سال ۲۰۱۶ با تکیه بر آخرین داده ها و با بهره گیری از دانش عمیق خود در این زمینه مورد بررسی قرار داده است. برآورد او حاکی از آن است که در سال ۲۰۱۷ گرمای کره زمین اندکی کم تر از ۲۰۱۶ خواهد بود. اگر چنین باشد باید در ماه های پایانی سال ۲۰۱۷ یعنی در آذر و دی و بهمن امسال منتطر سرما و بارندگی باشیم. خلاصه ای از مقاله هانسن در پی می آید. امیدواریم که برای خوانندگان عزیز سودمند باشد.
**

جیمز هانسن

جیمز هانسن

خلاصه مقاله:
در سال ۲۰۱۶ درجه حرارت سطح کره زمین به بالاترین حد خود در دوران اندازه گیری ابزاری گرمای زمین رسید. گرمای کره زمین در سال ۲۰۱۶ نسبت به متوسط گرمای سال های ۱۹۲۰-۱۸۸۰ میلادی- که ما آن را برآورد مناسبی از دوران پیش از صنعتی شدن می دانیم – ۱٫۲۶ درجه سانتیگراد بالا تر بود. شدت یافتن گرمای سال ۲۰۱۶ تا حدی ناشی از جریان ال نینوی سال ۲۰۱۶-۲۰۱۵ بود که قدرت آن با قدرت ال نینوی سال های ۱۹۹۸- ۱۹۹۷ – که قوی ترین ال نینوی قرن نامیده شد- تفاوت زیادی نداشت. اگر تغییر پذیری کوتاه مدت درجه حرارت در اثر این پدیده را کنار بگذاریم درجه حرارت سال ۲۰۱۶ نسبت به دوره ۱۸۸۰-۱۹۲۸ که مبنای مقایسه ماست ۱٫۰۷ درجه سانتیگراد بیش تر است. در این سال برای دومین سال متوالی رکورد سال قبل شکسته شد. پدیده ال نینو درجه حرارت سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ را افزایش داد و این ناشی از تاخیر پاسخ کره زمین به جریان ال نینو/ لا نینا بود. نقشه جهانی درجه حرارت سطح زمین در سال ۲۰۱۶ و مقایسه آن با سال ۱۸۸۰- سالی که ثبت منظم درجه حرارت نقاط مختلف کره زمین آغاز شد- و نیز نقشه جهانی درجه حرارت سطحی در هر یک از چهار سال قبل- که برای دقت بیش تر درجه حرارت آنها با سال های ۱۹۸۰-۱۹۵۱ مقایسه شده- نشان می دهد که سال ۲۰۱۳ از نظر گرمای کره زمین رتبه ششم را دارد و سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ به ترتیب در رتبه سوم و دوم و اول قرار دارند. گرم شدن نواحی گرمسیری و بویژه گرمای قطب شمال در چند سال اخیر کاملا محسوس است. بر اساس این برآورد ها احتمالا دمای متوسط سال ۲۰۱۷ بطور واضحی کم تر از سال ۲۰۱۶ خواهد بود.

ما سال های ۱۹۲۰-۱۸۸۰ را مبنا قرار می دهیم و آن را نقطه صفر ناهنجاری های آب و هوایی کره زمین به حساب می آوریم. علت آن است که این دوره قدیمی ترین دوره ای است که در آن درجه حرارت بخش های وسیعی از کره زمین ثبت شده و در عین حال متوسط درجه حرارت این دوره خیلی شبیه دوران پیشا صنعتی است. کنوانسیون آب و هوای سازمان ملل و دبیرخانه علمی موافقتنامه پاریس دوره پیشا صنعتی را مبنا قرار می دهند اما آنها تعریف دقیقی از آن دوره ارائه نمی کنند. هر چند تا سال های ۱۹۲۰-۱۸۸۰ افزایش گاز های گلخانه ای ناشی از فعالیت های انسانی تا حدی موجب گرم شدن کره زمین شده بود اما این دوره در عین حال شاهد افزایش فعالیت آتش فشان ها بود که در اثر آنها میزان ذرات هواویز ( یا ذرات آئروسل که اثر سرد کننده دارند) به سطحی بالاتر از میانگین تاریخی آن رسید.
ال نینو جریان نیرومندی از آب گرم است که در بخش پاسیفیک آمریکای جنوبی و حدودا در اطراف پرو ایجاد می شود. بروز آن هم نظم خاصی ندارد. در اثر آن فشار هوا در غرب پاسیفیک بالا می رود و در شرق آن کاهش می یابد. قدرت ال نینو از طریق اندازه گیری درجه حرارت سطح اقیانوس معین می شود. پدیده ال نینوی سال ۲۰۱۶-۲۰۱۵ ضعیف تر از سال ۱۹۹۸-۱۹۹۷ بود. اما دوره دوام آن بیش تر بود. طولانی بودن گرمای نواحی گرمسیری خود باعث افزایش گرمای این سال شد. شدید ترین افزایش در قطب شمال بود. وقتی سهم قطب شمال را از میانگین حرارت کره زمین در سال ۲۰۱۶ حذف کنیم، افزایش دمای کره زمین نسبت به روند معمولی آن، در سال ۱۹۹۸ اندکی بیش تر از ۲۰۱۶ بوده است. تقریبا با اطمینان می توان گفت که در سال ۲۰۱۷ دمای کره زمین نسبت به سال ۲۰۱۶ افت خواهد کرد چنان که پس از سایر ال نینو های نیرومند چنین شده است. اما احتمالا شیب آن به تندی کاهش سال ۱۹۹۹ نخواهد بود. در سال ۱۹۹۸-۱۹۹۷ چندان که ال نینو به پایان رسید جریان لا نینای نیرومندی پدیدار شد. اما در سال ۲۰۱۶ چنین نشد.
اکنون گرما در قطب شمال ۳ درجه و در نواحی گرمسیری ۱ درجه بالاتر از میانگین دمای سال های ۱۹۲۰-۱۸۸۰ است. گرمایش عرض های جغرافیایی میانی در نیمکره شمالی، همان طور که انتظار می رفت، بیش از نیمکره جنوبی ست، زیرا در نیمکره شمالی نسبت وسعت زمین به دریا بسیار بیش تر است. در قرن گذشه گرمایش بخش خشکی کره زمین دو برابر گرمایش اقیانوس های آن بوده است که کاملا با مدل سازی های تغییر آب و هوا همخوانی دارد. باید خاطر نشان کرد که میزان تغییرپذیری درجه حرارت های محلی نسبت به متوسط دمای جهانی بسیار زیاد است. ما معمولا برای نشان دادن این تغییر پذیری، اطلاعات مربوط به نیویورک را به کار می بریم. اکنون در بسیاری نقاط دمای متوسط محلی ممکن است بیش از متوسط دمای اقلیم شناسی جهانی باشد اما دمای متوسط سالانه زیاد برای مردم اهمیت ندارد. توده مردم به تغییر درجه حرارت ماهانه بیش تر توجه دارند. اما میزان تغییر پذیری ماهانه نیز بسیار زیاد است و ممکن است سبب اشتباه شود. مثلا هر چند در ۶ سال گذشته همواره تمام ماه های دسامبر گرم تر از متوسط دمای کره زمین در سال های ۱۹۸۰-۱۹۵۱ بوده اند اما ممکن است در بر خی مناطق در برخی سال ها دمای هوا بسیار سرد تر از دمای اقلیم شناسی جهانی باشد. ناهنجاری های حرارتی روزانه از این هم بزرگ تر است. در یکی از روزهای فوریه سال ۲۰۱۶ متوسط دمای هوا به منهای ۱۸ درجه سانتیگراد رسید که ۱۶ درجه سرد تر از دمای اقلیم شناختی بود.

این نوشته در همه ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوشته های دیگر
pollution Zarjoob river - آلودگی رودخانه زرجوب
Gathering of the NGO rep of Khorasan state
سد ایلیسو